Wat in 2010 werkelijkheid zal worden, was eigenlijk voor een stuk een kinderdroom. Nadat de plannen om mandenmaker (!), bloemist en wie weet wat nog allemaal, opgeborgen waren, werd ik om één of andere reden verliefd op Australië. Hoe de vonk er kwam, weet ik eigenlijk niet goed meer, maar het land sprak me meteen geweldig aan. Ik droomde er van om in Adelaide (waarvan ik in de wereldatlas had gezien dat het aan de Australische kust lag, dat was wat mij betreft voldoende) te gaan wonen en er een vegetarische snackbar te openen: Baraque Laura.

Er volgden nog vele andere dromen -wat zou je als kind zonder dromen zijn?- en het idee maakte plaats voor andere plannen en gebeurtenissen. Australië bleef echter altijd een land dat mij geweldig aansprak. Het fotoboek dat ik er over had, verdween bij geen enkele opkuis.

Afgestudeerd en wel begint een mens grotere reizen te maken, zoals naar Southwest USA. Daar waren we geweldig overdonderd door de uitgestrekte natuur, het desolate landschap, de rode woestijn – iets wat we in Europa nog niet hadden meegemaakt. Het was als een schop onder onze kont om de wereld verder te ontdekken. En bij omschrijvingen als ‘uitgestrekte natuur’, ‘desolaat landschap’ en ‘rode woestijn’ komt een mens als vanzelf uit bij Australië.

Dit land verkennen voor een langere periode, was één van de (héél) vele opties bij ons voornemen om voor ‘een tijdje’ naar ‘het buitenland’ te trekken. Emigreren naar Australië zou ik niet meer zien zitten, (daar) een vegetarische snackbar openen evenmin, en bij nader toezien hou ik toch ook wel geweldig veel van woestijnen in plaats van de zee … maar … voor enkele maanden naar Australië reizen, daar een tijdje in een vegetarische snackbar werken en woestijnlandschappen combineren met woeste, verlaten oceaankusten: bring it on!