Aan de rand van the shire of Emouth worden we gewaarschuwd dat je hier enkel mag kamperen in daarvoor voorziene campings en caravan parks. We komen met andere woorden dicht tegen een toeristische attractie. Net voorbij het bord slaan we een wegje naar de Exmouth Gulf in en parkeren ons voor een nacht aan het strand. We trainen ons in het negeren van borden.

De volgende dag verkennen we Exmouth en omgeving; We stellen vast dat aubergines hier ook al zo duur zijn. Ik sla eindelijk nog eens een espresso achterover. We vinden een onbeveiligd wifi netwerk (de foto’s lopen helaas serieus achter op de berichten die we hier al eerder plaatsten). We springen eens binnen bij het visitor centre. We picknicken op de charmante steiger aan Bundegi Beach. We gaan het schipwrak net voor de kust aan Nort West Cape aanschouwen (vastgelopen tijdens een cycloon). Maar vooral; we kopen een extra snorkelset en twee paar vinnen. Klaar voor morgen!

De zonsondergang bekijken we vanaf het Vlaming Head Lighthouse, enkele tientallen meters boven zeeniveau. Er zijn wat fluffy wolkjes, dus wordt het een mooi schouwspel. Maar het hoogtepunt van de avond zijn de Humpback Whales. Want, met veel geduld en genoeg in de verte staren, spotten we fonteintjes, af en toe een vin en heel soms een grotere plons. Enkele kilometers in zee zwemmen verschillende groepen Humpback Whales voorbij en daar staan we met open mond naar te kijken. Enkele Aussies lenen ons even hun verrekijker – hadden we er zelf maar één! – maar net dan blijven die big bastards mooi onder water. Uiteraard.

De volgende ochtend doen we ons best om snel aan de ingang van Cape Range National Park te zijn. Dit nationale park, dat een groot deel van de Exmouth Peninsula en dus ook de stranden aan het Ningaloo Reef Marine Park omvat, heeft verschillende kleine campings vlak aan het strand die erg gegeerd zijn. We krijgen de op één na laatste plek toegewezen door de campground hosts (vrijwillers, mooi uitgedost in een DEC polo en shortje).

Ningaloo Reef is dé plek van de Coral Coast en is een rif dat nooit verder dan 2 km in zee ligt en dus heel makkelijk te bereiken. Vanaf de camping is het 80 m wandelen naar het strand, vanaf het strand is het 50 m zwemmen naar de eerste bombie, een groep kleurrijke koralen met zeven triljoen vissen errond.
Het is de eerste keer dat we wildlife onder water ontdekken en we worden, werkelijk waar, gewoon omvergeblazen van verbazing. De wereld onder het wateroppervlak is hier even kleurrijk en rijk als het meest indrukwekkende aquarium, alleen dan massa’s groter.
De volgende drie dagen spenderen we door op verschillende plaatsen in het park steeds opnieuw het water in te duiken en op zoek te gaan naar nieuwe vissen, nieuwe koraalformaties en andere zeedieren. We bezoeken Oyster Stacks (ondiep water, dus koraal tot soms gevaarlijk dichtbij), Turquoise Bay (turkoois inderdaad!), South Mandu en Lakeside. Uren en uren liggen we te dobberen op de Indische Oceaan. De golven worden gebroken door het outer reef, maar de stroming aan de kust is wel nog behoorlijk sterk, wat het snorkelen soms behoorlijk intensief en vermoeiend maakt. We nemen dan ook genoeg pauzekes en leggen ons op de witte en volledig ongerepte stranden te bakken. Maar niet te lang, want er is nog veel meer te ontdekken onder water. De laatste dag snorkelen zijn we doodop, verbrand, beginnen onze gezichten pijn te doen van de maskers en zijn krampen in de kuiten van het spartelen met de vinnen gevaarlijk dichtbij. Maar …

Een overzicht van het leven dat we zagen en konden identificeren;
Het hart van het koraalrif is vanzelfsprekend het koraal, zowel hard als zacht. We zien het in zowat alle mogelijke kleuren (blauw, paars, groen, geel, rood), maar ook veel wit, grijs en bruin (stukken afgestorven koraal). Sommige koralen zijn stekelig, andere zien er uit als kolen, andere als struikjes, andere als eekhoorntjesbrood of andere paddestoelen, sommige als halve bonsai-boompjes. Sommige bombies zijn erg klein, andere indrukwekkend groot. We zagen in elk geval, maar onvolledig: parites negrescens, parites lutea, staghorn coral, acropora divaricata en zee-anemonen.

Tussen, rond en onder die koralen zwemmen de honderden vissen, nog eens zo kleurrijk. We zagen damsels (neon damselfish), wrasses en anemonefish (two banded en black anemonefish, familie van de nemo’s) in de koralen zitten. Deze vissen zoeken bescherming in de koralen – als je dichterbij komt verstoppen ze zich erin – en sommige beschermen op hun beurt zelfs de koralen door andere vissen weg te jagen.
Verschillende vissen eten namelijk stukjes koraal, dood of levend. De parrotfish bv. – met inderdaad de bek van een papegaai en in alle kleuren van de regenboog, vaak in één en dezelfde vis – hoor je zelfs koraal afschrapen met z’n scherpe bek. We zagen oa. de blue-barred parrotfish en de greenfinned parrotfish.
Eveneens zwemmend tussen de koralen zijn al de kleurrijke andere soorten zoals je ze zag in ‘Finding Nemo’, maar dan niet op een scherm voor je maar met tientallen rondom je. Surgeonfish (convict surgeonfish en ring-tailed surgeonfish), butterflyfish (threadfin butterflyfish, racoon butterflyfish, saddled butterflyfish, bluespot butterflyfish, lined butterflyfish en chevroned butterflyfish), angelfish (scribbled angelfish, yellowtail angelfish, emperor angelfish en keyhole angelfish), spring chromis, barred long tam, round belly cowfish, noorish idol, scissortail surgeant, longfin bannerfish, white barred triggerfish, black spotted doct, batfish, green chromis, estuary cods, … Platte en bolle, van enkele centimeters tot over een meter, in één kleur, met enkele bolletjes of volledige regenbogen, met kleine oogjes of ogen bijna zo groot als hun hoofd, met zoekertjes aan hun mond waarmee ze in het water graven, in groepen van honderden, alleen of altijd in koppel, … We zagen zo enorm veel vissen dat het ons maanden studeren zou vergen om te leren over alles wat we zwemmend tegenkwamen.
Meer? Hierzie, nog enkele van de speciale soorten; Puffers (brown lined puffer, yellow boxfish en spotted boxfish), vissen die zichzelf vol water blazen en groter worden als ze bedreigd worden, resp. met een bruine lijn, volledig in ‘t geel en met bolletjes. Flutemouths (pounted flutemouth, yellow flutemouth en smooth flutemouth), kleine, lange (tot 1,5 m zag ik er) vissen, ook bekend als trompetvissen. Zeesterren (oa. linchia laevigata), in het blauw en ook met rode bolletjes. Zeekomkommers, volledige zwarte, sommige met uitstulpseltjes, andere in het blauw. Zee-egels (needle spined sea urchin) in het rood-wit. Een rog, verstopt onder het zand, enorm schuw en met een giftige sting. Clams, gigantisch grote schelpen (denk 60-80 cm) met een vlezige en enorm kleurrijke binnenkant, in het blauw, rood, groen, …

Ook zagen we eens, na aanwijzingen van andere snorkelaars, de reef shark. Of het een white tipped reef shark of een black tipped reef shark was, dat weten we niet. Maar we zwommen dus bij een haai, zij het een voor de mens niet erg gevaarlijke.
Veel van deze grotere vissen komen naar de reefs ofwel om koraal te eten, ofwel om andere visjes te eten, maar ook om zich te laten kuisen. De wrasses zijn daar goed in; zijn eten de algen, bacteriën en dode huidcellen van andere grotere dieren. Die grotere dieren komen dus voor hun mani- en pedicures. Slim gezien.

Dé hoogtepunten van de dagen in Cape Range waren de 3 keren dat we tijdens het snorkelen een sea turtle tegenkwamen. De green turtles die we zagen waren tot een meter groot, en zwommen zo enorm gracieus en rustig rond, ongelooflijk. Een ervaring die we niet snel zullen vergeten.

Terug op ons plekje aan de Exmouth Gulf hoorden we ‘s ochtends ploffen vanaf de zee komen. We dachten eerst aan golven op de kust, dan aan wiebelende stenen, maar een half uurtje later zagen we het plots; verder in zee was een groep humpback whales plezier aan het maken. We zagen staarten, vinnen en halve walvissen uit het water komen en er met een doffe plons (die enkele seconden later bij ons aankwam) er weer in vallen. Jammer dat we niet dichterbij konden. En ook jammer dat we de voor deze plek zeer bekende manta rays nog niet hebben gezien.

We reden door naar Coral Bay – een hondertal kilometer zuidelijker, nog steeds aan het Ningaloo Reef – en boekten daar een wildlife tour. De kans dat we er humpback whales van dichtbij te zien kregen was klein, maar manta rays, dat moest lukken. We twijfelden even, maar toen we de volgende dag met een twintigtal mensen de boot op sprongen en bijna meteen manta rays vonden, was die twijfel meteen weg. We gleden het water in en zwommen vlakbij één, en soms twee, van deze gigantische roggen. De exemplaren die we zagen waren ongeveer 4 meter breed, echt enorm. Op een bepaald moment waren een mannetje en vrouwtje rond elkaar aan het cirkelen, checking out one another. De manier waarop ze door het water cruisen is supermooi, begeleid door enkele kleinere vissen vlak onder en boven hun, surfend op hun slipstream. Alleen dit al maakte de tour de moeite waard.
Daarna vaarden we nog naar een eetplek waar we tientallen green turtles zagen, elk om beurt hun hapje lucht halen boven water. De volgende stop was een “cleaning station” boven een gigantisch grote koraal. (Denk bloemkool maal duizend.) Daar zwommen we in veel dieper, maar enorm helder water, tussen enkele sharks. Het maakt niet uit of we 2 dagen geleden de white tipped of black tipped reef shark zagen, want hier zagen we ze alletwee, meerdere keren.
We gingen naar een plaats in het rif verder in zee, waar je al zwemmend van de kust niet makkelijk zult geraken. Het water was er dieper, maar super helder, en de koraalformaties waren eens zo groot. Vergeleken met de bombies van eerder waren dit kathedralen. Er waren minder kleinere visjes – in aantal -, maar we zagen er wel grotere exemplaren van de vissen die we eerder zagen, en ook enkele voor ons nieuwe soorten.
Ik zag een snake eel (enkele meters lang, met bruine en witte ringen), een christmas tree worm (een fel geel takje precies), een nieuw soort zeester. Samen zagen we nog de blue spotted ray, en ook nog een grijs exemplaar, dit keer duidelijker. En Laura – dzju toch! – zag een octopus, vermoedelijk een common reef octopus. Iemand anders in de groep had hem gespot, en het duurde even eer Laura hem ook zag, want hij paste z’n kleur supersnel aan de bodem waarover hij zich bewoog aan. Spectaculair. (Zo is mij verteld.)

Bekomen deden we in het Ningaloo Reef Resort met een fris, lekker pintje terwijl de Aussies zelf uit hun dak stonden te gaan voor de finale van de AFL.