Als we maar blijven de kust afrijden, zoals we tot nu toe hebben gedaan, gaan we nooit tot aan dat grote Australische icoon in het midden van het continent geraken; Uluru (Ayers Rock). Dus: de grote doorsteek.
Oorspronkelijk was het plan om via de Gunbarrel Highway de doorsteek van Western Australia naar The Red Centre te maken, maar de aanbeveling om die ongeasfalteerde weg enkel maar in konvooi te doen, zette ons aan het twijfelen. De Great Central Road is het geschikte alternatief. Ook een dirt road, en minstens even lang (1100 km), maar het is wel een all-weather-road en hij zou zelfs geschikt zijn voor 2 wheel drive vehicles. De brochure over de route raadt dan weer duidelijk een high clearance en 4wd aan, maar ook de reisgidsen, politie en mensen van visitor centra, zijn er gerust in dat je de andere kant veilig bereikt.

De start van de Great Central Road is in Laverton. Voor we vanuit Esperance daarheen geraken rijden we nog door de Goldfields en hun hoofdstad Kalgoorlie. Deze stad is door het goud in de bodem de rijkste stad van Australië, en dat is hun duidelijk naar het hoofd gestegen. Hoe anders verklaar je dat in een stad die zich aanprijst als “the city that never sleeps”, de supermarkt al om 19u sluit? Laat die titel maar aan New York.
Het visitor centre van Perth, de Department of Indigenous Affairs in Kalgoorlie, de Department of Environment and Conservation in Kalgoorlie, de lokale politie van Laverton en het toeristisch centrum in Laverton doen nog een welles-nietes spelletje over de nood aan een permit en de nood aan het registreren van je naam en reisplannen voor de route, maar uiteindelijk zijn we vertrokken. Hit the road!

Na de weken door het zuiden van west Australië, waar het wat frisser, veel groener, en vooral geasfalteerder was, lijkt het lang geleden dat we nog een dirt road deden. Maar al gauw komt de routine van bandencontrole, benzine aanvullen met jerry cans, stof uit de kleren kloppen, dust eten en elke 5 minuten drinken terug. We rijden door het grote, rode niets. Toch blijkt er zelfs hier in het centrum van het droogste continent op aarde nog steeds genoeg water voor kleine eucalyptusbomen en massa’s spinifex. We zien zelfs enkele plassen langs en op de weg, het grootste deel ervan fata morgana’s, maar we gaan ook enkele keren echt door water.
De hele tocht, van Esperance tot Yulara (het resort aan Ayers Rock) is zo’n 1800 kilometer, en we doen er 5 dagen over.
We rijden elke dag ongeveer een 400 kilometer, in stukjes van 100 om de auto, onszelf en vooral banden wat rust te geven. De weg ligt er erg goed bij, en het is heerlijk cruisen met zicht op oneindig. Als je niet houdt van rijden of woestijn zie je vooral niets, wij zien vanalles.
In het begin van de reis schreef ik dat we het begrip “the middle of nowhere” een paar keer zouden herdefiniëren. Wel, ik denk dat deze weg daarvan het eindpunt is. We komen bijna niemand tegen; wat trucks onderweg, een viertal kleine aboriginal communities, enkelingen die werken in de roadhouses en wat wegenwerkers. Maar toeristen? Niet gezien.

Of, je zou de kamelen die we tegenkwamen als toeristen kunnen beschouwen. In the early days naar hier gehaald als ideale lastdieren in droge weersomstandigheden, werden ze – een Landcruiser rijdt toch eigenlijk wel iets vlotter – later in het wild losgelaten en zijn ze nu in feite uit eigen wil in Australië. Australië, het enige land ter wereld met wilde kamelen.