De dag na het wonder van de Coral Coast, op weg naar Shark Bay, zijn de hoogtepunten schaars, en dus welgekomen; In een tankstation in Carnarvon vinden we 3 aubergines voor 1,50 AUD. Het is alsof we goud vinden. Het tankstation van het jaar is bij deze ook bekend. ‘s Avonds storten we ons op de in olie zwemmende gebakken delicatessen. Onze favoriete groente zagen we tot nu toe alleen nog maar aan minstens 4 dollar per stuk, maar Carnarvon is een fruit- en groentecentrum en brengt verlossing. Héérlijk!

De volgende dag rijden we al snel het World Heritage listed gebied binnen van Shark Bay, een hoop schiereilanden en baaien met bijzondere fauna en flora, waar je een belangrijke stap in de evolutie van de aarde kan gaan bekijken, waar enkele bijna uitgestorven dieren wonen en met een belangrijke culturele waarde. Voila, dat zijn meteen de 4 criteria om werelderfgoed te zijn. Check, check, check en check.

Onze eerste stop zijn de Stromatolites in Hamelin Pool, een stuk baai, afgesloten van de rest door een enorme zandbank. De organismen die hier leven zijn de oudst bekende nog levende op aarde, ouder dan je grootmoeder. De kolonie die je hier ziet is één van de 3 nog bestaande, levende op aarde en tevens de grootste en best bereikbare. Deze bacteriën zorgden er miljoenen jaren geleden voor dat onze atmosfeer met zuurstof werd gevuld. Dank dus, aan Stumpy de stromatoliet. Ze zien er uit als grijze of zwarte stenen in rare vormen, net onder of boven het wateroppervlak van het meer. Ze kunnen nog overleven omdat planten of slakken (die hun later in de evolutie gingen vervangen) in dit zeer zoute water dat niet kunnen.

We besluiten te kamperen in François Peron National Park, het nationale park op de top van het schiereiland. Dit park is enkel toegankelijk voor high clearance 4wd’s en dat blijkt geen loze waarschuwing. Banden aflaten tot 20 PSI en tractie op alle banden is geen overbodige luxe. De 40 km ploeteren door de zandbak is bouncy, maar dikke dikke fun en meer dan de moeite en benzine waard als we aan een kampeerplek aan het strand aankomen.

De volgende dag rijden we naar Cape Peron, de tip van het schiereiland. Het strand en de kustlijn die we daar zien wordt meteen en unaniem verkozen tot mooiste beach dat we al zagen. De rode zandsteen komt hier tot aan de kust en vormt een prachtig contrast met het witte zand en de helblauwe zee. Voor de cape in het water zie je een “rip”, waar de verschillende stromingen links en rechts van de kaap een blijvend rollende golf vormen.

Vanaf Skipjack Point vlakbij zien we verschillende dolfijnen uit het water springen, een massa grote roggen rondfladderen en enkele haaien jagen, misschien op de gigantische school vissen die glinstert in het water. Ook zien we verschillende dugongs, een wereldwijd bijna uitgestorven soort. Ze gelijken wat op en zijn verwant aan zee-olifanten, maar dan met een vissenstaart. 10%, zijnde 10 000, van de dugongs ter wereld leeft hier, en dat is te wijten aan de gigantische velden aan zeegras die hier groeien. Het ondiepe water van Shark Bay heeft de grootste velden aan zeegras ter wereld, en laat het nu net dat zijn waar die dugongs van smullen. Zeegras is niet verwant aan zeewier, eerder aan planten op het land, want ze hebben ook bloemen.
‘s Avonds kamperen we aan de Big Lagoon in het park, vlak naast het water, met zicht op de zonsondergang. We zagen twee beren, broodjes smeren, oh dat was een wonder.

De volgende ochtend staan we met de zon op, maar skippen het ontbijt en pakken meteen in, want we rijden naar het Monkey Mia Resort waar we om 8u de dolfijnen gaan voederen. Een vriendelijke Hollandse lifter die in Perth woont biedt ons als dank een douche of overnachting in Perth aan. We vragen ons af of het zo erg gesteld is met onze persoonlijke hygiëne.
De dolfijnen hebben er in elk geval geen last van, die komen aan Monkey Mia Beach tot vlak voor onze voeten zwemmen, omdat ze weten dat hier vis te rapen valt. Onder het oog van het Department of Environment and Conservation (DEC), worden hier enkele malen per dag sommige dolfijnen gevoed in de hoop dat ze even aan de kust blijven plakken tot eenieders plezier. Een traditie die hier al 50 jaar gaande is en vroeger wel eens uit de hand liep met sterfte tot gevolg. Vandaag de dag is het uiteraard nog altijd een beetje een circus, maar de dolfijnen krijgen nog geen tiende van hun dagelijkse behoefte aan vis gevoederd en komen en gaan wanneer ze willen, dus zijn best wel nog wilde dolfijnen te noemen. Het is in elk geval een leuke ervaring om deze mooie beesten van zo dicht te bewonderen. Wij staren naar hen – een stuk of 6 -, en zij leggen zich op hun zijkant om met één oog boven water naar ons te staren.

In de namiddag, na een sessie onbeveiligd-internet-stelen, graaf ik Laura onder. Of toch één been, toch tot aan de knie, met niets dan schelpjes. Niet dat ik daar lang naar moest zoeken, want we zijn op Shell Beach, een strand zonder zand met niets anders dan witte schelpen, tot 10 m diep, één van de drie in zijn soort ter wereld.

Ze weet te ontsnappen, springt in de wagen en duwt de gaspedaal in tot we aan een belangrijke mijlpaal voor onze Stevie komen. We vieren het door in polonaise, met ons vuilnis, de rest area rond te dansen. We hebben per slot van rekening al 3 Belgische trouwfeesten gemist.