Na enkele lazy days aan Aoraki/Mount Cook en Mount Somers is het tijd om … ergens anders verder te lummelen. Deze keer zonder Humo’s, maar in verschillende al dan niet thermische baden. Hamner Springs is het Nieuw-Zeelandse equivalent van Spa in België en bestemming voor de dag.
We zijn duidelijk niet de enigen met dit briljant plan voor een frisse en regenachtige dag, want de parking in het kleine dorpje puilt uit met campervans en huurauto’s. Eenmaal binnen zien we dat het spa resort voorzien is op veel volk en lijkt het helemaal niet druk. Het complex is groot genoeg om de toeristen en kiwi’s op een-dagje-uit te laten relaxen, of te entertainen op de behoorlijk indrukwekkende schuif-af.
Het aantal baden is niet op één hand te tellen, zelfs niet op twee; er zijn de Stone Pools, Rainbow Pools (al is ons niet geheel duidelijk waar die zijn titel door verdient), de Hexagonal Pools, Aqua Therapy (“adults only”, nochtans weinig bloot te zien) en de meer dan 40° hete Sulphur Pools (inclusief Rotorua-geur).
Af en toe laten we de Ian Thorpe in ons volledig gaan in het 25-meterbad, waarna we ons na een lengte of twee – hijg, puf – laten meevoeren met de Lazy River.
En wat moet een mens tijdens al dat relaxen anders doen dan … mensen-kijken? Het is hier het algemene devies, en wij spotten onder andere de “Duitse Met De Ferme Poep” (auwtjes miauwtjes), de “Hollandse Met De Te Hoge Tepels” en de “Familie Lelijkaards Waarvan Eén Halstarrig Een Hipper Montuur Weigert”.
De hele namiddag leggen we ons te week, van het ene bad in het andere. Ver voorbij het punt waar je handen en voeten gaan rimpelen. We hebben ons zelden zo proper gevoeld in ons halve jaar onderweg, zelfs ons bruine kleurtje lijkt afgewassen. Dat we op het einde onze handdoek kwijt zijn, daar halen we onze – overigens zeer ontspannen – schouders voor op. Pech in Nieuw-Zeeland, het went ondertussen. Als het dat maar is.
Het goede nieuws is dat de geplande activiteit voor morgen doorgaat. Even verder richting Kaikoura kamperen we net naast de Stille Oceaan. De golven die tegen de rotsen beuken mogen dan wel heel indrukwekkend en fotogeniek zijn, we bekijken ze toch met enig wantrouwen want diezelfde golven moeten we over om met dolfijnen te zwemmen. Een jong Engels koppel dat zowel al een walvis-toer had gedaan als het zwemmen met dolfijnen, was een pak enthousiaster over het zwemmen met de dolfijnen. Ze overtuigden ons dat het aantal dolfijnen dat je te zien krijgt en hoe dicht ze rond je zwemmen, meer bijblijft dan de enkele walvissen (als je geluk hebt) die je van ver te zien krijgt. Ook voor Maarten & Elien, onze 2-kiwi’s-in-a-box, was dit één van hun NZ hoogtepunten. Geen twijfel dus.

Aangekomen bij Dolphin Encounter flitsen op de tv-schermen onheilspellende ‘seasickness warnings’, want de zee is allesbehalve kalm en vlak. Met de homeopathische pilletjes die ze ons verkopen zal het wel lukken, denken we. Hopen we. Tegen beter weten in.
Het inleidende video’tje maakt ons enthousiast. We leren dat Kaikoura de ideale plaats is voor het spotten van dolfijnen, sperm whales, orka’s en andere zeezoogdieren omdat warme en koude stromingen hier in zeer diepe zee-canyons vlak voor de kust samenkomen en zo zorgen voor een overvloed aan voedsel. Er zouden permanent ongeveer 2000 dolfijnen zwemmen in de buurt van het kuststadje in groepen van vaak 100 tot 200 dolfijnen, soms groepen tot 1000. Het voelt alsof we op schoolreis mogen.
De gidsen wijzen er meermaals op dat het hier gaat om wilde dieren en ze dus absoluut geen controle hebben over het aantal dieren en hun interesse in ons. Op allerlei manieren proberen ze hoge verwachtingen te temperen en iedereen te behoeden voor een ontgoocheling.
Na een twintigtal minuutjes op de boot spotten we een majestueuze albatros, scherend over het wateroppervlak. De indrukwekkende zeevogel, met zijn 3,6 meter spanwijdte de grootste vliegende ter wereld, was eerder gezien aan de Otago Peninsula, maar van dichtbij doet hij echt wel de monden openvallen. Rond Kaikoura kan een geoefende vogelaar 14 van de 25 bestaande Albatros-soorten spotten.
Even later zijn daar de eerste dolfijnen! Met een stuk of honderd zwemmen en duikelen ze vlak naast onze boot. Deze Dusky Dolphins worden beschouwd als de meest acrobatische dolfijnen, en we zien ze vaak uit het water springen en met hun rug eerst weer in het water plonzen. De elegante schakeringen van blauw en grijs van de dolfijnen zijn erg mooi. De skipper van de boot laat ons niet meteen in het water want wil ons naar een plek met beter zichtbaarheid onder water brengen.
En dan begint het.
Onze magen wijzen ons erop dat ze niet zo gesteld zijn op al dat rondlopen op de kleine boot en het zien van die klotsende golven. Dolphin Encounter heeft voorzieningen getroffen; er is minstens één emmer per persoon. Geen overbodige luxe; van de 11 deelnemers zijn er maar twee of drie die zonder kunnen. Verschillende ontbijten verdwijnen er in, waarna ze door de zeer begrijpende gids liefdevol geleegd worden in zee, gespoeld en teruggegeven. “Nog een bekertje water, mevrouw?”

Maar, we zijn hier om te zwemmen met de dolfijnen, en de idee om even van die fucking waggelende boot te gaan is nu wel heel aantrekkelijk.
Na onze hete baden gisteren is de 18° koude oceaan behoorlijk verfrissend, maar met 7mm dikke wetsuits valt het goed mee. En daar zijn de dolfijnen! Doordat de zichtbaarheid niet al te schitterend is – ongeveer één meter, komen ze heel plots tevoorschijn, vlak bij ons, scherend langs ons lichaam. Waow! We proberen er nog meer aan te trekken door de raad van de gids op te volgen: “Make noise.”. Liedjes neuriën of gewoon gillen geeft meer succes. “Tudududu dududu dudududuuuu … Barbara Streisand!” Er zijn er véél en ze zijn wondermooi. Jurriaan slaagt er in de dolfijnen rondom hem te laten cirkelen door zelf rondjes te draaien onder water.
We gaan weer de boot op, om even verder te varen, de magen nog wat meer te ledigen, en weer het water in. Zo gaat het een keer of vier, tot het voor de dolfijnen genoeg geweest is en wij landwaarts keren.
Op de terugweg worden er, naast uiteraard nog méér dolfijnen, ook zeehonden en zelfs een iets zeldzamere zeeleeuw gespot. Die laatste missen we echter omdat we nog in een innige omhelzing met onze emmer zijn. Opgelucht gaan we weer aan land. We bedanken voor de vaste grond onder de voeten, ook al was het genieten tijdens het zwemmen.
We spenderen de namiddag gewoonweg in de auto, door de regen valt er weinig anders te doen en om al door te rijden – nee, daarvoor moeten we eerst nog wat meer bekomen van onze boottrip. Als we ‘s avonds in de supermarkt een maaltijd uitkiezen is een yoghurtje met fruit het enige waar onze gezichten niet spontaan groen van uitslaan.
Maar het is mooi geweest.