Na twee dagen nietsen op de Mekong zijn we zo goed als volledig zen. Op het nippertje van het nirvana meren we aan in Huai Xai, de uitvalsbasis voor een drie dagen durende adrenaline-stoot. Na een overheerlijke banana pancake in ons guesthouse, steken we de straat over naar het kantoor van The Gibbon Experience waar we via een video leren dat het beschermen van de bedreigde gibbon aap kan door het nabootsen ervan. In een stuk ongerepte jungle werden een vijftiental ziplines gespannen, zodat je als bezoeker van het natuurpark als een aap tussen de kruinen van de bomen en over valleien kan slingeren. In één moeite installeerde men ook enkele knap gemaakte boomhutten om te overnachten. Het natuurpark, Bokeo Reserve, is een privaat stukje natuur, want bosbeheer is geen prioriteit voor de Laotiaanse overheid. Integendeel; er wordt in Laos massaal hout gekapt voor de Chinese en Vietnamese markten.

De reis naar het Bokeo Reserve is een avontuur op zich. 100% Laos: vol verrassingen. Eerst vertrokken we met twee jonge Engelse backpackers (vers van school), een Engels meisje (van onze leeftijd), en nog wat locals (waarvan één vrouw de zus van Elephant Man leek). De locals werden dan toch weer gedropt om plaats te maken voor vier stevige Noren. Een platte band aan een tankstation. En vooral: een avontuurlijke weg door de rivier en over de heuvels in de achterbak van een stevige 4×4. (Lees: een stevig rammelende 4×4.)
Waar de weg eindigt, een erg landelijk dorpje (nergens een baksteen te bekennen), nemen onze gidsen ons meteen mee voor een wel zéér stevige tocht naar de boomhutten. In het gezelschap van – op het Engelse meisje na – enkel mannen die ofwel dit traject alle dagen doen (de lokale gidsen), ofwel nog zeer jong en viriel zijn (de Engelse jongens), ofwel net een jaar in het leger hebben doorgebracht (de vier Noren), krijg ik al snel de kleur van een meer dan overrijpe tomaat.

De eerste ‘zipline’, in België beter bekend onder de naam ‘death ride’, doet snel de vermoeidheid vergeten: AAAAAAHIAAAAIAIAIAAIAAAAAAIIII. We zoeven over de vallei, over en tussen boomkruinen. De eerste boomhut op het traject is voor ons twee, en voor ons alleen. Daarbij komen ook twee gidsen die de komende dagen steeds voor ons paraat zullen staan en ons alvast verwennen met thee en lokale kokossnoepjes gewikkeld in bananenbladeren. Het kokend water voor de thee brengen ze aan via de zipline!
De boomhut heeft alles wat een doorsnee hotelkamer ook heeft: een bed (of toch een matras), douche, toilet en een klein keukentje, uiteraard alles in openlucht met een prachtig zicht (zie foto hierboven). De vermoeidheid van de toch wel zware tocht naar hier maakt dat we rap vertrokken zijn voor een siësta. Jurriaan laat zich niet kennen en gaat daarna nog alleen zippen. We kunnen dat hier op ons eentje doen in de wondermooie natuur.
Na een wonderlijke nacht te midden van duizendenden tsjirpende krekels, en geluiden van dieren waarvan we wellicht nog steeds het bestaan niet afweten, worden we ‘s morgens vroeg gewekt door onze gids. We gaan gibbons spotten en dat doe je best bij het krieken van de dag. Alleen al het zicht bij het zippen maakt dit meer dan de moeite waard: slierten mist die langzaam maar zeker oplossen tussen de bergen en de zon die als een rood-oranje bloedappelsien aan de horizon verschijnt. Met de gibbons zelf hebben we eerst minder succes, en we druipen af (of beter: zippen terug) naar onze boomhut waar de andere gids ons weldra ons ontbijt zal brengen. Opeens horen we de zingende gibbons in de jungle, en we reppen ons naar de plaats waar het geluid vandaan komt. En ja hoor, we zien enkele zwarte gibbons, slingerend van de ene boom naar de andere. Het gaat snel en echt dichtbij zijn we niet (een tiental meter), maar soit, we zetten het toch maar mooi bij onze wildlife tracker.
Na het ontbijt – rijst met groenten en een ei, zoals ongeveer alle maaltijden hier – trekken we met één van de gidsen weer de jungle in, om de andere boomhutten eens te gaan bekijken. Af en toe zippen, maar toch vooral heuvel op, heuvel af stappen. In de namiddag zippen we verder in de buurt van onze eigen boomhut en nemen we een kijkje bij de bouwvakkers die een volledig nieuwe boomhut voor 10 gasten aan ‘t installeren zijn. Een huzarenstukje: alle planken en materiaal wordt te voet en via de stalen kabels de jungle ingeloodst, er komt geen helikopter aan te pas. De zelf gebrouwen Lao Lao (een rijstwhisky die qua smaak aan wodka doet denken) houdt de arbeiders gaande. En wij mogen meeproeven. Straf!
Het is heerlijk om in het mooie late namiddaglicht en bij zonsondergang te zippen, we voelen ons de koning te rijk. En alweer vallen we als een blok in slaap, met als slaapliedje de geluiden van de Laotiaanse jungle.

De volgende dag horen we al vroeg de zingende gibbons, maar hebben we minder geluk bij het spotten. We moeten ons, al bengelend in het midden van één van de ziplines, tevreden stellen met een klein zwart puntje ergens in een boom. Na een ontbijt (jawel, rijst met …) maken we ons klaar om terug te keren naar de bewoonde wereld. De anderen, die we in die drie dagen bijna nooit hebben gezien, delen ons enthousiasme over de ongelooflijke ervaring.

In het dorpje wachten twee Nieuw-Zeelandse meisjes samen met ons op een rit terug naar Huay Xai. Eén ervan heeft een behoorlijke wonde aan de middenvinger en moet dringend naar het ziekenhuis. We moeten – naar Laotiaanse traditie – om één of andere vage reden nog een tijdje wachten, tot grote ergernis van de gewonde Nieuw-Zeelandse. Uiteindelijk zal ze pas in ‘t ziekenhuis van Huay Xai belanden een uur of vijf na haar ongeluk … We zien haar ‘s avonds terug. Onder invloed van een behoorlijke hoeveelheid pijnstillers ziet ze er opnieuw even ontspannen uit als wij na drie dagen zot-wijs plezier. En wie ons niet op ons woord gelooft, moet volgende video maar checken …

The Gibbon Experience op Vimeo.com