Honderden – neen duizenden!, neen miljoenen!! – keren hoorden we hoe jaloers mensen wel niet waren op ons avontuur. Toen we onze reis aankondigden, was dat zonder twijfel de meest gehoorde reactie. En ook nu we terug zijn en het aantal “en-zijde-’t-al-gewoon”-tjes stilaan mindert, is het niet ongewoon dat mensen hun frustratie met ons delen; “Ouh, dat zou ik ook graag gedaan hebben!”. En dan begint het: “Maar …”

… ik wil een huis kopen / ik heb een huis gekocht!

Behoor je tot de eerste categorie, dan is het erg simpel; Staak de huizenjacht en koop dat ticket! Het was door zelf enkele huizen te gaan bekijken dat wij plots dachten: nu of nooit, en zo tot het besef kwamen dat we eigenlijk liever (eerst) iets van de wereld wilden zien. Nu, een jaar later, zitten we inderdaad nog steeds in ons zelfde huurappartement, ‘geld weg te smijten’ (zoals vele Belgen-met-baksteen-in-de-maag ons doorsteken), en dat is natuurlijk een feit; maar het is hier wel verdomd gezellig en liever wat geld wegsmijten dan zo’n mooie ervaring.
En zelfs al heb je al een (al dan niet zware) lening voor een gezellig huisje-met-tuintje, niet getreurd. We zijn in Australië het levende bewijs tegengekomen: een koppel uit het Leuvense dat twijfelde tussen hun huis afwerken en enkele maanden komen rondtrekken maar daar eigenlijk niet lang moest over nadenken. Ook grote zus Lies vertrok voor twee jaar naar Los Angeles en verhuurde in tussentijd gewoon haar nieuw gekochte huis.

… ik heb geen geld!

Als je reist, doe je geld op. Hoeveel geld heb je voor een groot deel zelf in de hand. Bij ons ging het er bij periodes héél spaarzaam aan toe. We kochten enkel witte producten kopen. Vergeleken continu prijzen en producten. Aten elke dag het goedkoopste en niet erg smakelijke sponsbrood, muësli met melkpoeder of droge koeken. Het doet een mens watertanden naar al het lekkers dat we thuis gewoon zijn. Maar het is het allemaal zo heel erg waard. Rondrijden in adembenemende landschappen, ‘s morgens met de zon wakker worden en vanuit je rijdend huis de dag ziet beginnen; meerdere maanden lang was dat onze luxe.
De occasionele uitspatting (een pot spaghettisaus van een goed merk, aubergines gebakken in een halve liter olijfolie, een rijkgevulde pizza na een week zonder vers eten, of een zalige fles wijn), smaakten er des te beter door.
Wij werkten tijdens onze trip relatief weinig (alles samen een zestal weken op negen maand) omdat we er wilden uithalen wat er in zat. Maar werk je enkele weken meer dan heeft dat al een enorme invloed op je budget. Je kan werken voor loon – dan moet je uiteraard een visum hebben waarmee dat je dat mag -, maar ook werken in ruil voor accommodatie en/of maaltijden is niet ongewoon.

… ik ben alleen!

Wij waren met z’n twee en dat heeft zo zijn voordelen. Je deelt je ervaringen (negatief en positief), je hebt iemand om op terug te vallen en je deelt kosten. Dat het ook alleen kan, bewijst Annelies, samen met een aanzienlijk deel van de backpackers. Soms lijkt het zelf alsof ze in de meerderheid zijn, jongeren die er alleen op uit trekken en onderweg massa’s vrienden maken. Met z’n tweeën ben je minder geneigd om snel contact met medereizigers en locals te leggen, maar dan nog gaat dat altijd supervlot … Je zal op reis zelden alleen zijn.

… mijn vriend(in) wil zoiets niet doen!

Heb je een relatie en staat je vriend(in) niet meteen te springen voor een avontuur aan de andere kant van de wereld? Ook daar zijn oplossingen voor: op een gegeven moment heb ik Jurriaan medegedeeld “Ik wil naar ‘t buitenland. Ga je mee of niet?” met het idee dat ik desnoods wel alleen zou gaan. Na enkele weken wennen aan het idee en dankzij mooie verhalen van andere backpackers was Jurriaan uiteindelijk al bijna enthousiaster dan ik om te vertrekken.

… ik heb vast werk!

We betalen met z’n allen geweldig veel belastingen in dit deel van de wereld, maar soms ben ik daar o zo blij mee: als ik naar de dokter moet, als ik naar school ging, of in dit geval: als je even een pauze wil inlassen in je carrière en tijdskrediet opneemt. Het is zelfs een recht. Een andere optie is verlof zonder wedde: ik kwam met mijn werkgever overeen dat mijn vast contract voor één jaar geschorst werd. Ik word dus niet uitbetaald, heb geen uitkering maar ben zeker dat ik mag terugkomen. Meer over tijdskrediet, loopbaanonderbreking en verlof zonder wedde.

… ik wil of heb kinderen!

Met kinderen lijkt het inderdaad geen simpele opgave. Bv. in een ontwikkelingsland als Laos zou ik niet graag zwanger of met een klein ukje rondlopen; als er iets foutloopt, zijn ziekenhuizen uren verwijderd. Anderzijds zagen we in Australië wel af en toe gezinnen rondtrekken waarvan de kinderen ‘s ochtends les kregen van mama en papa en ‘s namiddags het nationaal park konden verkennen. Het is dus mogelijk …

Dus als jullie écht jaloers zijn op de verhalen hier, doe er dan iets mee! Een vliegtuig, auto, fiets of trottinet en een beetje lef is écht alles wat je nodig hebt om op reis te vertrekken.

(Photo by Cade Buchanan)