Onze eerste echte busrit door Laos is niet van de poes. We hebben ook de wilde verhalen over heroïsche ritten met onverwachte wendingen (en vooral veel vertragingen) gehoord, maar toch wagen we ons in één keer van Huay Xai naar Vang Vieng, wat officieel 20u zal duren. Zelf rekenen we er alvast nog enkele uren bij.

Aangezien de meeste backpackers kiezen voor de nachtbus naar Luang Prabang, zijn we bij vertrek de enige Westerlingen in het busstation. We delen de verrassend chique bus (mét airco) met een tiental Laotianen en een verdwaalde 60-jarige Pakistaan. Die laatste vraagt tot vijf keer toe of dit wel de bus is naar Vientiane, hoe het stadje heet waar we zijn vertrokken en hoe dat dan wel gespeld wordt. Niet dat we het zelf allemaal zo goed weten; waar de bus stopt, wanneer we juist aankomen, of, hoelang en waar we halt houden voor plas- en eetpauzes; we hebben er het raden naar. Beste manier om om te gaan met de Lao mentaliteit? Take it as it comes.
(Tip: Lokale bussen stoppen erg vaak, meestal gewoon op aanvraag waar mensen willen uitstappen of opstappen. Zogenaamde VIP bussen zijn niet meteen luxueuzer, maar vaak iets directer. Oh, en … je koopt geen ticket voor een zetel, en je koopt ook geen garantie over tijdstip van aankomen. De enige garantie van je ticket is dat je er *ooit* zal geraken.)
Na enkele uren rijden verspert een kolossale boom de weg, waardoor we een klein uurtje vertraging oplopen. En ook de gevolgen van local food laten zich voelen: Immodium brengt de redding tijdens de busrit. Maar los daarvan zijn we bijna teleurgesteld dat alles zo vlot verloopt: geen pech onderweg, genoeg plaats op de bus, de airconditioning werkt (… zelfs wat te hard), de chauffeurs wisselen elkaar regelmatig af, stoppen geregeld voor korte pauzes en hebben een – relatief – veilige rijstijl. (Lees: lang en vaak genoeg toeteren zodat iedereen al lang de berm is ingevlucht eenmaal je voorbijvliegt.)

Als we in de vroeger uurtjes aan de enige die een klein mondje Engels spreekt vragen of we bijna in Vang Vieng zijn, blijkt dat we er al een dik uur voorbij zijn. Ze stellen voor ons af te zetten en een taxi terug te nemen, maar daar hebben we nu ook niet zoveel zin in. We besluiten Vang Vieng over te slaan, en zijn daar nu ook niet zo rouwig om. Het stadje staat vooral bekend omwille van een overvloed aan goedkope alcohol, magic mushrooms en happy pizza’s (stevig gekruid). Dagen worden er gesleten dobberend in een rubberen band op de rivier of languit crashend voor het scherm met eindeloze herhalingen van The Simpsons en Friends. Backpacker Walhalla, of een plek om te vermijden? Hangt van je stijl af …

In Vientiane besluiten we na wat gehannes met de tuk-tuk chauffeurs gewoon te voet van het busstation naar het centrum te gaan, volgens Lonely Planet slechts een tweetal kilometer. Onderweg stopt een ingeweken Australiër om ons een lift aan te bieden; sinds enkele maanden stoppen de bussen in een nieuw station dat zomaar eventjes acht kilometer van het centrum ligt. Australische vriendelijkheid bespaart ons zo een serieuze wandeltocht.
We hebben nog een hele dag in Vientiane, maar zijn compleet murw geslagen door de lange busrit en de knoop in onze darmen. Als we onszelf bijeen geraapt krijgen, verwennen we onszelf met lekker eten. De hoofdstad van Laos staat bekend om de vele gezellige en internationale cafeetjes en restaurants, en dat gaan we toetsen in de Scandinavian Bakery en een Indisch restaurant ‘Taj Mahal’.
Verdict? Zalig!