Onze derde ochtend in Ban Na Hin hebben we meer geluk met het vinden van een geslaagd ontbijt: de banana pancake smaakt. (De banana pancake, een dikke pannenkoek met banaan in het deeg, is in Laos alomtegenwoordig, al twijfelen we of de Laotianen ze zelf vaak eten; zij houden het ongetwijfeld bij rijst.) En we genieten vooral van veel en lekker hete thee. Thee is gedurende de afgelopen 8 maanden zowat het enige product waar we niet hebben proberen op beknibbelen; opstaan, een potje water opzetten en genieten van een heerlijke Twinings Earl of Lady Gray maakt het begin van de dag zoveel mooier.
We reizen vandaag verder met als bestemming Pakse, de laatste grote stad in Zuid Laos (70 000 inwoners). Vooraleer we vertrekken moeten we echter nog op zoek naar een vermiste kous. Het duurt even voor we de meisjes in het restaurant/bar/guesthouse/wasserette, waar we gisteren onze zak vuile kleren dropten, het probleem uitgelegd krijgen, en ondertussen tikt de tijd tot vertrek van de enige tuk-tuk richting bestemming iets te snel weg. We zitten al achterin de tuktuk en de motor is net gestart, als de dochter komt aangelopen met de kous.
In tegenstelling tot de heenrit naar Ban Na Hin rijden we nu in vol daglicht terug richting Mekong. Zo zien we iets van het ons beloofde mooie landschap; een groen en heuvelachtig karstlandschap met scherpe pieken. We klimmen tot op mooie hoogte en hebben zicht op de vallei waar we gisteren op ons brommertje doorsjeezden. Een hele rij vrachtwagens is ook gestopt, maar niet voor het uitzicht. De vrachtwagens blokkeren opzettelijk de weg; hier wordt gestaakt. Onze tuktuk is echter zo klein dat de chauffeur hem er nog overal kan tussen laveren; op millimeters van andere auto en grachten, dat wel. Tijdens deel twee van de rit naar Pakse, weer op de bus, zien we mijn (schele) adonis terug, en deze keer heeft hij niet enkel passagiers en kuikens bij; vandaag vervoeren we ook enkele honderden kilo’s aubergines en is het dak volgeladen met roze wc-papier. (Hoeveel zou een Lijnkaart voor 2000 rollen toiletpapier kosten?)
In Pakse aangekomen regelen we een kamer en spurten naar een lekker Indisch avondmaal, eindelijk eens iets anders dan rijst, kool en wortel. Na een dag bekomen (vooral Jurriaan’s maag- en darmstelsel ligt overhoop met de lokale keuken), souveniers kopen en fruitshakes drinken, gaan we dagtrippen.

Samen met een Amerikaans koppel en onder begeleiding van een behoorlijk goed Engels sprekende gids en een eigen chauffeur, worden we rondgeleid op het Bolaven Plateau, de hoogvlakte ten oosten van Pakse. Marc en Amy zijn ongeveer onze leeftijd, wonen al anderhalf jaar in Beijing en reizen nu in drie maanden – tussen twee jobs – doorheen Zuid-oost Azië. We zitten al snel op eenzelfde golflengte en babbelen honderduit over hun ervaringen in China, onze reis tot nu toe, en dromen voor later.
We stoppen aan een aantal watervallen, die gezien het droge seizoen vrij bescheiden zijn. Eigenlijk vallen ze in het niets, vergeleken met de kolkende watermassa’s van de Atherton Tablelands, maar hier valt er tenminste te zwemmen. Doet ferm deugd!
De gids leidt ons ook rond op een lokale markt; het is de grootste voedselmarkt in de wijde omgeving en we zijn er de enige toeristen. Terwijl de gids zijn uitleg doet, roert hij langzaam in een vreselijk stinkende pot zelfgemaakte vissaus; we proberen geïnteresseerd te kijken, maar de walgelijke aroma’s die door zijn roeren vrijkomen doen ons toch afkeurende blikken trekken. Er volgt nog een rondleiding op een thee- en koffieplantage en met een kop Laotiaans-Hollandse espresso babbelen we verder met Marc & Amy. En dat zetten we ‘s avonds verder bij nog eens lekker Indisch eten. Zij gaan verder naar het noorden, wij zakken af richting zuiden, dus spelen we elkaar tips door voor onze laatste dagen in Laos …